هر کس علاقمند هست که عکس یا فیلم جدیدی از دانیال داشتم براش بفرستم اعلام کنه به طریقی لطفاً!

تشکرات و تعذرات*!

* معذرت خواهی بر وزن تشکرات!

دانیال رو دارم از مهدکودک میارم، رفته بودن پارک چون هوا خوب بوده و همونجا میرم دنبالش، در راه برگشت قدم زنون می پرسه داریم کجا می ریم؟ می گم شما خونه ی الهه جون منم باید برم جلسه. می گه: نگاه کن مامان! هوا خوبه، رفتیم خونه ی الهه جون وقت خواب نیست!!

همیشه وقتی میاد ازش می پرسم که مهدکودک بهش خوش گذشت یا نه! از هفته ی پیش که بگذریم که نمی خواست صبح ها از من جدا بشه و توی کلاس بمونه و من غصه ی عالم رو داشتم و شاید بعداً راجع بهش بنویسم امروز راحت تر رفته و گفته بودم که من میرم درس بخونم. توی ماشین که داریم میایم می گه: پریسکول خوش گذشت! به تو هم خوش گذشت درس کردی مامان؟!

جدیدترین اصطلاح دانیال جان: “Oh My Gosh، یادِ من افتاد” میباشد!!! من که میمیرم براش!!!

فعلا این دو تا عکس رو جهت دست گرمی از همین امروز صبح داشته باشین، عکس اول متعلق به زمانی هست که دانیال داشت فیلم المو در مورد استفاده ی بچه ها از دستشویی رو میدید و محو بود. عکس دوم متعلق به لحظه ای هست که من داشتم سعی می کردم یه کم توجه دانیال رو جلب کنم با، عذاب وجدان، وسط فیلمش که بخنده و زمانی که به شوخی به دانیال گفتم دانیال زبونت رو بکن تو، دانیال جان با شیطنت عکس دوم رو آفریدن!

دایی علی داره میاد پیشمون و من هنوز باورم نمی شه! پر از ذوق و هیجان هستیم و بی صبرانه منتظر!

جلسه ی دوم مهدکودک دانیال شد اولین باری که معلم دانیال توی راهروی مدرسه راجع به وضعیت دانیال با من صحبت می کرد ) پرسیدن که توی خونه به فارسی صحبت می کنین؟ گفتم بله! گفتن دانیال کامل متوجه میشه که چی میگیم فقط هر چیزی که من می گم رو دقیقاً همون جوری تکرار می کنه معلومه که داره سعی می کنه که یاد بگیره و خیلی هم کنجکاوه! گفتم به شدت! گفت این خیلی خوبه برای زبان یاد گرفتنش چون سراغ هر چیزی می ره و راجع بهش می پرسه.

اون روز اسنک نون تست داشتن و کمپوت نارنگی! دانیال تست دوست نداره چندان و معلمشون گفت که نمی خواست بخوره ولی من به همه شون می گم هر چیزی رو اول باید یه گاز بزنین بعد تصمیم بگیرین که می خورین یا نه و هیچ وقت مجبورشون نمی کنیم چیزی بخورن و دانیال یه گاز زد و انداخت! گفتم دانیال کمی در خوردن سخت گیره و گفت که خیلی از بچه های این کلاس همین طور هستن.

جلسه ی دوم همین که از کلاس اومد بیرون و وارد راهرو شدیم گفت گشنمه!!!! چیزی تو ماشین هست من بخورم!؟!؟ بخوریم! بخوریم ) این بار مجهز اومده بودم با یک کیسه خوراکی و البته جلسه ی بعدی هم و دو لپی استقبال می کنن دانیال جان! فکر کنم عادت کرده که خوردنی دم دست باشه همیشه و اذیت می شه اونجا نمی دونم به این هم عادت می کنه یا باید فکری بکنیم بابتش! فکر نمی کنم اجازه بدن بچه ها با خودشون خوراکی بیارن ولی شاید اگر این گرسنگی دانیال جدی ادامه پیدا بکنه باهاشون صحبت بکنم.

جلسه ی سوم دانشگاه بابا امین صبح تعطیل شده بود ولی مهدکودک دانیال سر جاش بود اصلا فکر نمی کردم مهد باز باشه! بدو بدو رفتیم و دیگه دیدم اصلا لزومی نداره اون اطراف باشم و رفتم. تنها چیزی که بود دانیال چکمه پوشیده بود صبح که می خواستیم بریم. چون می دونه که چکمه بپوشه اجازه داره توی چاله های آب راه بره. اول شروع کرد راه رفتن بعد دید آب خیلی زیاده و هیجان زده شد و شروع کرد به بدو بدو توی آب و غش غش خنده! اینطوری شد که وقتی گذاشتمش توی ماشین دیدم چکمه و جورابش خیس شده. جورابا رو تا رسیدن به مهدکودک جلوی بخاری ماشین خشک کردم و فکر کردم خب چکمه پاش نمی کنه دیگه. رفتیم اونجا چکمه هاش رو درآوردم و گفتم اینا خیس هستن کجا بگذارمشون و خانم معلم تشریف آوردن فرمودن که بچه ها اینجا که هستن حتماً باید کفش پاشون باشه. حتماً! دلیلش چیه؟!؟!!؟ اگر مانور آتش گرفتگی داشتیم و بچه ها باید سریع بدون برن بیرون کفش پاشون باشه! یعنی این احتیاط های همه ی عمری برای یک استثنای کوچیک روی اعصابه منه همیشه! گفتم خب می خواین من برم از خونه کفش بیارم؟! فرمودن که یک جعبه کفش داریم بگذار ببینم سایز پای دانیال هست یا نه؟ که نبود! زنگ زدن به کلاس های دیگه ی مدرسه و سایز پای دانیال پیدا نشد! فکر کن…!!! منم چون توجیهشون برام خیلی خنده دار بود اصراری نکردم که برم از خونه کفش بیارم! یه جفت چکمه ی پلاستیکی پیدا شد و گفتن این رو امتحان می کنیم. رفتم به دانیال گفتم الان خانم معلم (بچه ها معلم رو Teacher صدا می کنند) میاد یه چکمه ی خیلی بامزه می خواد پات کنه! دانیال هم به شیوه ی بامزه ی جدیدش گفت: اُ نه مرسی!! گفتم دانیال جان داره میاد پات کنه حالا امتحانش کن. یک فاجعه ای متوجه شدم خانم معلم که پشت سر هم داشت می گفت دیوید منظور به دانیال بود!!! باورم نمی شد که اسم دانیال رو داره اشتباه می گه اینطوری پشت سر هم! هی گفت دیوید باید کفش پات کنیم و این چکمه ها رو ببین و من پشتم بود فکر کردم با یه بچه ی دیگه ست!!! دانیال پاش کرد و معلم به من اشاره ی موفقیت آمیز کرد که یعنی حله! ولی من از اون نه مرسی دانیال می دونستم که حل نیست!!! صبر کردم و تا خانم معلم رفت دانیال درشون آورد! خانم معلم هم منصرف شد و بهش گفت که اینجا حالا اشکالی نداره پات نباشه ولی توی اتاق بازی بزرگ که بخوایم بریم باید پات کنی. بهش گفتم فکر کنم تا اون موقع چکمه های خودش خشک بشن شما خودت رو خیلی ناراحت نکن!

وقتی رفتم دنبالش معلمشون عذرخواهی کرد بابت اینکه بدون اجازه ی ما به دانیال یک بیسکوئیت دادن!! گفتم بابا بیخیاااااااااااال! گفت تولد یکی از بچه ها بود بیسکوئیت آورده بودن ولی ما از شما اجازه ی کتبی نداشتیم که دانیال اجازه داره اینجا بیسکوئیت بخوره یا نه ولی خورد دیگه ببخشید!! ای خدااااااااااااااا ما چه برنامه هایی با این قوانین اینا خواهیم داشت، دست از سرمون بردارین!!!!!!

و تازه فهمیدم که چهارشنبه ها روز به اشتراک گذاشتن اسباب بازی هاست و هر کسی یک اسباب بازی کوچک با خودش میاره و این دومین چهارشنبه ی دانیال بود نمی دونم چرا کسی چیزی به من نگفته بود شاید توی اون دفترچه ای که خونده بودم راجع به قوانین بوده، نمی دونم

پ.ن: دارم تند تند و بدون تمرکز می نویسم! پراکندگی مطالب و اشتباهات احتمالی رو به بزرگی و درستی خودتون ببخشید!

پ.ن: همين الان كه دارم اين رو مينويسم دانيال اومده به صورتم ور ميره هي لپهام رو ميچلونه! ميگم دانيال جان لطفاً دست به صورت من نزن دارم چيزي مينويسم! دو دستي پاش رو آورده بالا داره پاش رو ميزنه به صورتم! دست نميزنه كه!!! در همون گير و دار هم اين مطلب نصفه پست شد!

: نه! بابا مصطفی رو لپش هفت تا چینی داره!

نمی دونم قبلا گفتم یا نه که دانیال معتقده که بابا امین هم روی صورتش هفت تا چینی داره! یه با دیدم که به چین پوست می گه چینی ولی ظاهرا معنی هفت تا چینی اندکی ته ریش می باشد!!!

——

بابا مصطفی قراره بیان دنبال ما که بریم خونه شون و دیر میان در حالیکه دانیال به شدت منتظره و غر می زنه و سراغ میگیره. تا سوار ماشین میشیم خیلی جدی می پرسه: چرا دیر می کنی بابا مصطفی!؟

———

چند روزه تلفن که زنگ می زنه دانیال به من می گه: تو همین جا بمون مامان، من میرم! همین جا بمونی ها! نیای! من کار دارم!

——-

از کلمات دانیال که بامزه ادا می شن:

طلایی: طلالی

یک لحظه: لِ لحظه!

——

دانیال به شدت و جدیت معتقده که دایی حامد و خاله شیما می خوان بیان پیشمون!!! قبل از اینکه بابا مصطفی بیان ازش می پرسم دانیال می دونی چند روز دیگه کی قراره بیاد؟ می گه بابا مصطفی میاد بعدشم دایی حامد و خاله شیما!!

حالا هفته ی دیگه که دایی علی قراره بیاد می پرسم می دونی دانیال کی میاد!؟ می گه دایی حامد و خاله شیما!

امروز هم اسکایپ زنگ خورد پرسیدیم کیه دانیال گفت دایی حامد!!

نمی دونم از وقتی که این ماشینی که دایی حامد براش پارسال فرستاده بودن خیلی محبوب تر شده و گفتم که دایی حامد برات فرستاده بودن اینقدر بیشتر به فکر دایی حامد هست یا چی!؟

حالا ایشالا که به قول خاله سارا دانیال از یه چیزایی خبر داره که ما نداریم!!

امروز دانیال برای اولین بار خودش به طور داوطلبانه و یک دفعه ای شروع کرد یه چیزی از مهدکودکش تعریف کردن با این مضمون، تا جایی که یادم هست می نویسم:

من داشتم با ماشین Cement Mixer بازی می کردم بعد بچه هه اومد گرفت. من ماشین نداشتم. (با ناراحتی و خیلی آروم و شمرده حرف می زنه و تعریف می کنه) بعد با ماشین جیپ بازی کردم. ماشین جیپ! ماشین جیپ خوب تر بود کوچیک تر بود. بعد دیگه هیچ ماشینی توی پریسکول نبود. جای ماشینا  Empty شده بود. همه جا Empty شده بود و من Cement Mixer نداشتم!

سحر: با چی جداش کردی؟

دانیال خیلی آروم و لطیف: با دست! با دست کوچک من!

پ.ن: دقیقاً کوچک، نه کوچیک!!!

————

دانیال: ماشین مسابقه ای ماشینی هست که عصبانیا میرن توش با سرعت رانندگی می کنن!